O meu camiñar

O meu xeito de camiñar
asemellase a un pensamento,
decotío a devagar
lixeiriño coma o vento.

Semeando gallardía,
aflición, sentimento...
ergome cada día
ben afoute de contento.

Xa sexa a beira dun río,
moitos quilómetros mar adentro,
sempre procuro imaxinar
o descorrer do meu sendeiro.

Non preciso de desertos,
tan só dun bo compañeiro,
coido que así farei o camiño
soñando que sigo esperto.

È ¿Porqué deixar de soñar?
Se os soños son perfectos.
Tan perfectos son os soños
coma o soñador que os leva dentro.

Quixera adicar este poema a persoa de Zalo de Paramos que me acolleu dentro do que era o proxecto piloto "CALCORREIR@S" cando en xaneiro do 2011 surxin entre a nada. Tiven ocasión de compartir varias rutas con él e coido que calquer cousa que poida dicir non será suficiente para agradecer a súa labor así coma as ensinanzas que tentei aprender e que tiven ocasión de poñer en práctica noutros lugares da nosa basta xeografía. Alabo a súa paciencia, así como o saber estar en toda circunstancia e lugar (baixo o meu modesto punto de vista). 

Elsa. Maio do 2014

Aviso: Calcorreir@s non é máis que un grupo de amigos unidos pola afección aos camiños. Non é unha asociación. Non hai ningún seguro e cadaquén asume a súa propia responsabilidade sobre a súa seguridade.
Procúrase informar sobre as dificultades das rutas pero estas sempre están expostas a imponderábeis. Por iso recomendamos que aqueles que participen nas actividades que propoñemos se federe ou dispoña dalgún seguro.