Peter Pan en Sistelo

"Foi criando ao longo do tempo un mapa daqueles lugares nos que se sentía a gusto, aos que ía cando o mundo e as cousas non corrían como deberan que eran máis veces das que lle gustaría. Foise facendo dono, sen escrituras de propiedade, dunha resta de sitios que amaba. Espazos confiábeis nos que se sentía próximo de si."
“Os ollos de Cobernos”

Ás veces, poucas por fortuna, un ve como o seu mundo, ou unha parte del, se esnaquiza. Non por sabelo de antemán é máis doado o transo. A maquía haina que pagar igual.

Un sabe o camiño. Os camiños posíbeis. Tirar para diante aplicando o principio Swarzeneguer de ‘non hai dor’ e ‘o que non te mata faite máis forte’ ou parar, increpar aos deuses dende un outeiro ata que os pulmóns rebenten de tanto berrar, lamber as feridas, recoller os restos do naufraxio lentamente, de vagar, e logo, pagada a maquía, continuar. Pode que non máis forte pero o que non se gaña en fortaleza tampouco se perde en sensibilidade. Co cal un acaba coa mesma capacidade de poñer a cara outra vez para que lla volvan romper. Peter Pan.

O triángulo que aproximadamente marcan Sistelo, a Peneda e Soajo sempre foi para min paradigmático (Sistelo incorporouse hai menos tempo, é certo).

Cousas da vida, desta vez Sistelo tiña que ser. A última lembranza riseira. Así que organicei un algo atrapalladamente uns días libres, recuperei con forceps da memoria o antigo material de cando eu facía montaña e lembrei, e relín, aquel episodio dos Ollos de Cobernos. Fora hai máis de sete anos.

Non me podo esquecer de que teño xa unha idade e tamén falla de entreno. Con isto presente imaxinei unha xeira que por veces me parecía fora do meu alcance. Pero tiña que ser. Arrastrado ou como fose, tiña que ser.

Hai cousas que teñen que ser, non sei se me entendedes, aínda que sexan imposíbeis, teñen que ser.

Así foi como me vía a min mesmo, como dende fóra, coma un fulano que facía cousas que non tiñan que ver comigo.

Era inverno e non me valía a experiencia de Cobernos. Arranxei unha tenda ultralixeira de cando eu era outro, equipo desactualizado, afouteza... e tirei para diante coma un zombi.

Saín da casa cando o día non era nin sequera unha promesa. Ao chegar a Alvite tiven que agardar a que abrise a estación de servizo, quería avisar que o carro había de estar alí varios días. Malia un imaxine estas cousas executadas cunha liberdade total sempre hai cousas prácticas das que hai que se coidar.

Incumpría, como incumpro sempre, tódolos consellos que sobre seguranza dan os popes da cousa que parecen ignorar que vivir é inseguro. Non levaba búxola, nin mapa nin cousa parecida. Era eu mailo mundo. Un non se pode perder munido de mapas nin se pode encontrar se non se perde.

Iso si, levaba móbil e comida... e un peso que non me gustaba nada. Eu maila miña cabeciña avariada nun lado; no outro, o mundo, o inverno e a serra.

Cando o sorprendido funcionario da estación de servizo recibiu o meu recado de que o carro ía permanecer alí dous ou tres días e que non dese aviso a ninguén ata pasado ese tempo e cando estiven razoablemente seguro de que entendera o que lle dixen, comecei a camiñada.

Poallaba. Fun máis ou menos en liña recta cara Paço da Serra. Crucei con algún humano ao atravesar a aldea, peguei nun esquecido carreiro que tiña feito algunha vez con Helena desbotando o máis fácil que unía coa Estiveirinha. Proíanme as lembranzas e tiña que me poupar.

Así, paso a paso, co Vez no fondo á miña dereita, vía como o camiño me absorbía, deixando pasar os pensamentos, sen os apreixar. A mente nunca está en branco pero os pensamentos pódense deixar pasar, como as nubes, deixalos ir, coma o pasado, desprenderse, aceitar... non é fácil.

A poalla non perecía ter pensado parar, nin eu. Era importante manterse seco, manter seco o equipo. Pode que fose algo temerario pero non hai que ser parvo. Perto da Estiveirinha, a primeira dúbida. Virar á esquerda para subir á Portela do Marco ou continuar co intúito de cruzar Padrão e Porto Covo. Tanto tiña, seguín, non estaba facendo unha camiñada sendeirista, non estaba ‘traballando’ para os calcos. Era unha ruta para sandar. Seguín. Trataba de deixarme levar sen por iso deixar de saber onde estaba, tampouco quería morrer no intento... e lembraba a loba grávida de Cobernos.

Cando un non coñece o territorio é máis fácil ir ao chou, cando o coñece, iso non é posible porque xa non tódolos camiños son iguais. Continuei. Crucei a Estiveirinha e veume á mente toda a miña xente que nestes últimos anos me ten acompañado nos meus pasos por este lugar. Proeume no peito a última visita. Respirei fondo e continuei, tragando as lembranzas, deixando os pensamentos fluíren, que non querían, os condenados. Non querían. Aínda pensei en tomar baño baixo a ponte como tan tas outras veces pero era moi cedo, o corpo aínda non estaba para iso.

Padrão, Porto Covo, e o mundo ponse íngreme, acábase a poboación, xa non hai xente. A serra.

Aínda dubidei se tirar por Crastibó ou proseguir máis pegado ao Vez. Escollín esta segunda opción o que me permitiría máis adiante cruzar para ir ter a Santo António. De certo que o río non mo ía poñer fácil pero era unha posibilidade.

Molestábame un pouco ter que ir tomando estas decisións cada pouco pero tiña que me esforzar en ter unha idea de onde estaba. As noites son longuísimas e eu xa non son aquel camiñante de hai trinta anos que se perdía nos Pirineos con neve sen medo. Unha cousa é unha cousa e outra cousa é outra cousa.

Por tanto escollín o Vez, era unha referencia segura. Nunha determinada altura aínda pensei en cruzalo, pero ía cómodo e quente e non me apeteceu espirme para cruzar un río frío e inamistoso coa auga por riba da cintura. Continuei.

Aínda non fixera a parada do plátano cando topei coa branda do Furado. Tiña andado moito ou non estaba onde eu supuña. Pero si, era.

A poalla cesou e un sol apenas imaxinado supúñase tralas nubes. Por riba do Furado hai unha campa na que fixen parada. Parecíame que a serra se me facía pequena. Tiña andado moito máis do que imaxinara. Mellor. Medio pensara facer noite no cume da Peneda pero quedaba demasiado perto. Veriamos.

Continuei. Atento á memoria, había anos que non andara por alí pero nalgún lado tiña que haber unha branda. O Real. Plas!, alí estaba!!. Á miña dereita a Peneda (o pico, que queda lonxe da poboación que todos coñecedes). Un vento frío e agresivo lembroume que talvez non fose boa idea pernoctar alá arriba.

Tomei notas para logo, agora, escribir esta crónica e tiven unha interesante conversa comigo mesmo. Descartada a pernoctación na Peneda, descartado tamén ficar alí, no Real, toda a tarde e noite, solo quedaba unha opción, virar á esquerda e tentar caer na outra ladeira, na do río Pomba, ou Grande, sen mapa nin canciño que me ladre.

Alá fun, co estómago encollido, recoñézoo, pero apelando á razón. Tiña tenda (non a probara pero agardaba que funcionase) tiña luz e comida. Que me podía pasar?. Non quixen contestar a esta pregunta. O tempo non se definía, nin melloraba nin empeoraba, a temperatura baixaba pero era natural pola altura e a hora. Tódolos habitantes da serra din que no inverno é mellor non estar por alí despois de media tarde. Eu tamén afirmo iso. Pero eu estaba.

Postos nestas, que lonxe quedaban as miñas preocupacións de pola mañá!!. Eu sabía que estaban alí e que volverían pero agora estaban fora.

Tirei para diante. Sempre me resultou rechamante e misterioso o diferentemente que me comporto no monte e na vida ‘civil’, nunca o dei explicado.

Andei.

Máis rápido do que debería, con moito peso. Era medo, estrés positivo chámanlle. Medo. Ía rebentado, quería chegar á divisoria de augas para poder ver a outra ladeira mentres houbese luz. Estaba poallando e era decembro. Non tiña moitas horas de luz. Un medo que nin os razoamentos máis ben formulados conseguían parar.

Do fondo da miña memoria tirei os recordos de outras veces, hai xa moitos anos e, sobre todo, lembrei porqué estaba alí. Respirei fondo e seguín turrando do fardel das miñas lembranzas e dos meus soños enlamados. Xa non tiña medo. Tiña unha dor sen nome. Bonita situación  escoller entre a dor e o medo.

Andei, gabeei polos penedos, chorei.

E, finalmente, vin a outra ladeira, o Pomba e o Peneda aos meus pes. Agradecín aos deuses dos camiños e abrindo os brazos increpei ao universo berrando aos catro ventos a miña dor como nunca tiña berrado, tanto que fiquei sen voz por unhas horas.

Os meus amigos, a xente da miña contorna afectiva, os que me queren ben, sempre me din que son demasiado remiso á hora de falar de sentimentos. Algúns mesmo pensan que non os teño. Pois xa vedes!! Certo que non son nada amigo de facer streep tease emocional, pero todo ten excepcións. Continuamos.

Andei.

Ante min un abano. No extremo norte a Aveleira, no extremo sur Gorbelas. Polo medio moitas posibilidades. Decidín tirar cara o Poulo da Seida. Un lugar abrigado e relativamente cómodo, mesmo podería pernoctar nunha cardeña sen montar a tenda, tal vez viñese visitarme, sequera en soños, a miña loba de Cobernos. Por certo, sei que perto dalí, ao pé do foxo, hai unha lobeira así que non sería descabido.

Para cando cheguei xa case era noite e eu estaba exhausto. Había moito tempo que non estaba tan canso.

Non busquei, montei a tenda que, milagrosamente, non deu problema ningún. Comín un pouco de queixo, case non comera nada en todo o día, e creo que caín morto. Se a loba viña habíame encontrar durmindo.

A loba non veu pero non estaba só. Non podía crer o que estaba vendo. Un fulano cunha capa e un chapeu ollando para min saudoume amistosamente. Estaba rompendo o día, tivo que chegar alí de noite!. Cumprimentei e tentei facer conversa. Joder!! Era mudo o tío!! E xordo, claro!!. Entendín que estaba ao cargo dun rabaño de cabras que andaba por alí pero o meu coñecemento de idiomas non deu para máis. A xente que está soia moito tempo adoita ter moita gana de comunicarse. Este, tal vez por ser xordo e mudo, parecía non ter especial interese. Non pasou de min exactamente pero tampouco se esforzou moito por se relacionar. Estaría afeito a que ninguén o entendese. Que cousa!!

Ofrecinlle unhas galletas que aceptou e el a cambio non me ofreceu nada. ‘Falou’ algo que non comprendín, sorrin coma un parvo e desmontei a tenda para irme porque a situación estábame resultando un algo tensa. A el, pereceume que non. Joder!!

Despedinme, botei a andar (tiña decidido subir á Pedrada para logo dende alí volver a Sistelo, que se di pronto, e rematar a miña aventura sen pasar unha segunda noite na serra). Volvín a andar, digo, e a dor lembroume que seguía alí. Non a ía deixar baixo un penedo, estaba disposta a vir comigo onde queira que eu fose. Xa! Non me sorprendeu!!

Andei.

Crucei os balados do foxo do lobo pasando pola portiña onde Rafa nos fixera unha vez un vídeo bonito aos Calcorreiros e tirei para arriba. Parecía que non ía chover outra vez, de noite chovera moito aínda que eu estaba completamente anestesiado polo cansazo e non din por iso, pero facía un frío do carajo. Se non estivese despexado estou certo de que nevaría.

Cheguei ao alto da Pedrada máis que nada por poder dicir que estivera alí pero había un vento que cortaba os pensamentos. Descín polo medio dos carrascos ata unha pista que cruza o Ramiscal no que por pouco non me teño que descalzar e xa seguín sen meterme en máis sarillos polo camiño coñecido cara a Cerradinha.

A esta altura xa so quería rematar. Tirei cara Sistelo porque era alí onde tiña o coche, mesmo pensei en ir a outro lado e pillar un taxi pero finalmente decidín tomalo con calma prometéndome unha boa recompensa culinaria.

Ás veces mesmo consideraba a idea de chegar á hora do xantar pero era forzar moito así que deixeime ir. Púxose a chover e para cando pasaba por Río Covo, un enxairo permitiume xantar e descansar un pouco, pero collíame o frío e seguín, funme deixando caer cara Sistelo.

A miña dor acompañábame, o desastre permanecía, pero eu xa pagara a maquía e a foto mudara como se sendo a mesma, tivese un filtro novo.

Lembreime que levaba o móbil apagado para aforrar batería. Conecteime e o WhatsApp devolveume ao mundo, concretamente a Copo. Lembreime dunha miña amiga de vello que sempre me dicía: ‘Pase o que pase, mañá hai que ir a Copo’

Así que cheguei a Sistelo e como aínda me faltaba subir á Portela onde tiña o carro, aproveitei para pasar polas escaleiras de tras da igrexa, outro punto fulcral, e tiven a sensación de pasar por un cemiterio. Cariño sen emoción. Un bocado triste, como son tristes os retratos dos antepasados que non coñeciches.

Cando descín o último chanzo ollei atrás para me despedir daquel baleiro. Os recordos das risas e brincadeiras duns dias atrás ficaban como cousas deixadas, como se non fosen meus, como se fosen as lembranzas doutra persoa. No fondo do pensamento unha luciña tremelucente. Tenrura. Estremecinme.

Andei.

Unha bategada tamaño dioivo universal asolagou o mundo i eu camiñei con dificultade por camiños conversos en enxorreiras ata dar co carro.

Aínda lle tomei un café, mudeime de roupa e, sabedes?, acabei en Puxeiros, coma sempre.

Iso si, dende a saída da Portela de Alvite ata a chegada á Portela de Puxeiros, non lembro absolutamente nada. Debín face-lo camiño en estado catatónico.

Desculpade se vos incomodei. Precisaba contalo.

ZdP
Decembro 2018


Aviso: Calcorreir@s non é máis que un grupo de amigos unidos pola afección aos camiños. Non é unha asociación. Non hai ningún seguro e cadaquén asume a súa propia responsabilidade sobre a súa seguridade.
Procúrase informar sobre as dificultades das rutas pero estas sempre están expostas a imponderábeis. Por iso recomendamos que aqueles que participen nas actividades que propoñemos se federe ou dispoña dalgún seguro.